Op de drempel van de herfst

Als er iets is wat ik de laatste jaren heb geleerd, zeker als Buitenpsycholoog, is dat de seizoenen een grotere invloed op ons hebben dan we misschien ons bewust zijn - tenminste, wat ik me altijd bewust ben geweest.

Al opgroeiende merkte ik wel dat mijn energie in de zomer anders was dan in de herfst, en in de lente anders dan in de winter. Het was vooral een gevoel van onrust en niet kunnen duiden. Ik was niet gewend om daar bij stil te staan en werkelijk ruimte aan te geven. Dat voelde al gauw als zweverig - niet zeuren en doorgaan.

Terwijl dat continue doorgaan eigenlijk heel onnatuurlijk is, merk ik nu.

Wanneer we puur naar de biologie om ons heen kijken, zien we dat alles in de natuur een cyclus volgt. De natuur laat een heel ander beeld zien in de zomer dan in de herfst. Onder invloed van verandering in licht, zuurstof, voeding en beweging laten bomen hun bladeren vallen, stoppen de bloemen met bloeien en regent het vaker.

Echter zijn wij mensen, ik inclusief, gewend op alle dagen van het jaar "gewoon" in dezelfde energie door te douwen - we verwachten continu dezelfde in- en output. Haast machinaal.

Als Buitenpsycholoog word ik dagelijks met de neus op de feiten gedrukt en is die verandering in de natuur me meer en meer duidelijk geworden. Met cliënten ervaar ik al wandelend hoe de cyclus van de seizoenen zichzelf telkens herhaalt en zelfs een troostend effect heeft - het vertrouwen dat er telkens weer een nieuwe staat van zijn volgt, dat alles in beweging is en niets om en in ons statisch is - en dus niet altijd zo blijft zoals het nu is.

Deze omgevallen boom in de Uiterwaarden van Oosterhout was mijn plek voor het initiëren van deze mijmering. Vanuit mijn perspectief, zittende op deze boom, kwam "The Long and Winding Road" van The Beatles in me op. Een pad vol kronkels, maar toch een duidelijk pad. Met wendingen, variabelen en onzichtbare bochten. Voor mij een reden om op mijn eigen "Road" te reflecteren - waarom doe ik wat ik nu doe?

Op de drempel van de zomer naar de herfst, de afgelopen weken, ben ik getriggerd om hierop te reflecteren. Ik werk graag hard, en doe het graag goed. Daarmee neem ik regelmatig mijn eigen ruimte in, en ga ik regelmatig over de grenzen van die ruimte heen. Door bijvoorbeeld AI te gebruiken als ondersteuning, door onrealistische verwachtingen van mezelf te hebben, beweeg ik daarmee weg van mijn eigen authenticiteit en waar ik wérkelijk energie van krijg.

Ogenschijnlijk werk ik efficiënter door bijvoorbeeld gebruik van AI of door zoveel mogelijk te doen, onder de streep voel ik me er onzekerder door en bevraag ik alles wat ik doe.

Totaal onnodig! Want wanneer ik authentiek mezelf ben, mijn enthousiaste zelf, gebeurt er iets in mij en in sociale connecties, zowel in mijn praktijk als in mijn netwerk en privé. Dan vloeit het als vanzelf, laat ik dingen ineens (in het kader van het najaar) aan me voorbij gaan waar geen energie in zit, focus ik me op de dingen die voor mij wezenlijk zijn en voel ik me aan het eind van de dag véél meer voldaan!

Mijn intentie deze herfst is dus: ik laat me inspireren door de natuur. Ik geef geen energie aan dát waar geen energie in zit (ik hou dus op met AI, dat brengt me niets) en besteed mijn tijd, dan maar langzamer, aan de dingen die authentiek en van mezelf zijn.

Ik ben benieuwd wat jou inspireert aan de cyclus van de natuur - deel het met me als je dat wil.